هفته بدونه تو شروع میشه
به نسيمی همه راه به هـــم می ريزد کی دل سنگ تو را آه به هم می ريزد؟ سنگ در برکه مـی اندازم و مـــی پندارم با همين سنگ زدن، ماه به هم می ريزد عشق بر شانه هم چيدن چندين سنگ است گاه مــی ماند و ناگاه بــــه هـــــم مــــی ريزد آن چه را عقل به يک عمر به دست آورده است عشق يک لحظه کــــــوتاه به هــــــــم می ريزد آه، يک روز همين آه تــــــو را می گيرد گاه يک کوه به يک کاه به هم می ريزد
فاضل نظری
آخر این قصه ، تو می مانی و من آخر این قصه ، او می دانی و من این قصه انتهایی طولانی دارد این قصه هوایی بس بارانی دارد من و تو از این راه تاریک می گذریم من و تو با این نور باریک می گذریم این راه، راه جنگل است و دراز این راه ، راه دفتر است و ز راز من می دانم که هر بار تو را می گویم من می مانم که هر سان امید می جویم روزی در این راه با هم خواهیم ایستاد شاید این بار با هم خواهیم فریاد هنوز هم اندک امیدی باقیست که گوید بعد از تاریکی راهیست «سرگرم»
میخواهم دوباره به دنیا بیایم بیرون در، تو منتظرم بوده باشی و بیآنکه کسی بفهمد جای بیداری و خواب را به رسم خودمان درآریم چه بود بیداری که زندگیاش نام کرده بودند. شمس لنگرودی
نیم ساعت پیش ،
خدا را دیدم قوز کرده با پالتوی مشکی بلندش سرفه کنان در حیاط از کنار دو سرو سیاه گذشت و رو به ایوانی که من ایستاده بودم آمد ، آواز که خواند تازه فهمیدم ، پدرم را با او اشتباهی گرفته ام ! حسين_پناهي
 |
|
 |