رفتو تنها شدم تو شبا با خودم . . .
هر چی بیشتر میدونم میفهمم هنوز نادونم . . .
یکی از دانشجویان دکتر حسابی به ایشان گفت : شما سه ترم است که مرا از این درس می اندازید. من که نمی خواهم موشک هوا کنم . می خواهم در روستایمان معلم شوم .
دکتر جواب داد : تو اگر نخواهی موشک هواکنی و فقط بخواهی معلم شوی قبول ، ولی تو نمی توانی به من تضمین بدهی که یکی از شاگردان تو در روستا ، نخواهد موشک هوا کند
نگاه کن که غم درون دیده ام، چگونه قطره قطره آب میشود . . .
تو مثل برفی، زیبا ولی سرد ...
مشکلم بخت بد و تلخی ایام نیست . . .
|
|
 |